Tragiek

Geef een reactie

Ik moet het weten. Lijk ik op hem? Of op haar? Heb ik voorkeur? Onderweg. Cruise control op 125 waar je 100 mag. Ik snap niet dat mensen dat kunnen, op zo’n prachtige vierbaansweg 100 rijden. De motoragent in het geel blijft bij het benzinestation staan, kijkt de andere kant op. Misschien kom ik er ook deze week mee weg. Ik tuf verder en kom aan. Hij zit in zijn stoel, staat op als ik binnen kom. Nee, het zijn niet mijn hakken die steeds hoger worden. Na drie botsende zoenen gaat hij weer zitten. Zo lijkt hij nog heel …

Waar was mijn moeder?  

Geef een reactie

Rond haar negende verjaardag werden mijn moeder, haar ouders, zusjes, babybroertje, grootouders en buren weggestuurd uit hun schuilkelder in Appingedam vanwege aanhoudende beschietingen tussen Duitse bezetters en Canadese bevrijders. Ze vluchtten te voet naar een school in Westeremden. Althans: dat heeft mijn moeder altijd beweerd. ‘Dus we hebben de verkeerde route gelopen.’ Mijn broer zit tegenover mij aan de keukentafel en kijkt mij recht aan. Ik zoek de gedachten achter zijn constatering. Is hij niet-boos-maar-teleurgesteld? Zie ik een klein lachje in zijn ooghoeken? Zo van: ach wat doet het ertoe, het was een mooie dag? We kennen beiden het wisselende …

Toen klopten haar verhalen nog

Geef een reactie

Tot ongeveer mijn vijfenvijftigste heb ik mijn moeder onvoorwaardelijk geloofd, hoe ongelofelijk haar verhalen ook waren. Tot ik ontdekte dat veel ervan niet klopte, dat mijn familie bijvoorbeeld wèl uit lieve en belangstellende mensen bestaat. Vijf jaar lang schoot ik heen en weer tussen geloof en ongeloof en toen wist ik het zeker. Mijn moeder liegt. Met deze constatering ontwikkelde ik een groeiende weerzin tegen haar en kreeg ik steeds meer moeite met de beschuldigende en verwijtende toon waarop ze over anderen sprak. Hoezeer ik haar ook tegensprak, altijd bleef ze overtuigd van haar eigen gelijk. Toch wilde ik me …

De ontvoering van mijn moeder

Geef een reactie

Dit is het verhaal van de gedwongen opname van mijn moeder in een verzorgingshuis. Van hoe wij kinderen eensgezind liegen tegen onze moeder die het zelf vaak niet zo nauw nam met de waarheid, wat leidde tot een verstoorde relatie en een hoop aversie van mijn kant. Dit is het verhaal van hoe we ons best deden niet te liegen en niet gemeen te zijn. *   Steeds wanneer ik het doosje met het potje vitamine-D-pillen open, lees ik in haar schuine schoolhandschrift: 5 tabletten per dag. Mijn moeder Dini heeft naar mij geluisterd. Ze heeft deze woorden, mijn woorden, …

De boswachter en de Drentsche Aa

Geef een reactie

‘Ik heb een identiteitscrisis.’‘Huh? Wat?´‘Had je niet verwacht, hè? Tijdens de laatste heisessie sprak ik erover met een paar collega-beken. Zij zouden dat ook hebben als ze in dezelfde situatie zouden verkeren.’‘Een identiteitscrisis.’‘Ja.’‘Wie heeft die crisis, jij als het water van de Drentsche Aa? Of jij als Nationaal Park Drentsche Aa inclusief al jouw markante landschappen?’‘Zie je wel. Jij kent mijn ware identiteit ook niet. Wie ben ik? Hoe heet ik? Waar liggen mijn grenzen en waar mijn roots?’‘En jij denkt dat ik dat allemaal van mezelf zo kan benoemen.’‘Ja, jij bent boswachter met een salaris van Staatsbosbeheer. Jij weet …