Vluchten voor de bevrijding

Appingedam, april 1945 (leestijd 10 min) Dina’s vader was kunstschilder. Hij maakte hele mooie schilderijen van boerderijen, bomen en koeien, precies zoals het in het echt was. Hij was ook melkventer, maar dat ging niet meer omdat hij in een invalidenkar zat. Zijn spieren werden steeds slapper. Hij had ook in een bandje gespeeld. Haar moeder ging wel eens mee naar een optreden en mopperde later dat ze altijd met andere mannen moest dansen omdat hij niet achter zijn piano vandaan kwam.Om een invalidenkar te kunnen kopen had hij zijn piano verkocht. Dat vond Dina jammer. Toen ze vier jaar …

De boswachter en de Drentsche Aa

‘Ik heb een identiteitscrisis.’‘Huh? Wat?´‘Had je niet verwacht, hè? Tijdens de laatste heisessie sprak ik erover met een paar collega-beken. Zij zouden dat ook hebben gehad als ze in dezelfde situatie verkeerden.’‘Een identiteitscrisis.’‘Ja.’‘Wie heeft die crisis, jij als het water dat van het Drents Plateau naar Groningen stroomt? Of jij als Nationaal Park Drentsche Aa inclusief beekdalen, esdorpen en alle andere markante landschappen die binnen jouw grenzen vallen?’‘Zie je wel. Jij kent mijn ware identiteit ook niet. Wie ben ik eigenlijk? Wat is mijn echte naam? Waar liggen mijn grenzen en waar mijn roots?’‘En jij denkt dat ik dat allemaal …

Het Oude Diep en het hedendaagse Drijber

Het Oude Diep en het hedendaagse Drijber, door Paula Laning Vanaf de schuine oever schoven wij onze Canadese kano het Oude Diep in, waarna wij wiebelig instapten. We peddelden tientallen meters tussen weiland en maisveld door tot aan een houten bruggetje, waaronder we en passant een otter-onderzoekje deden. We vonden geen aanwijzingen voor hun aanwezigheid. Even verderop was de eerste hindernis. Het water stroomde via een duiker naar de overkant van een geasfalteerde weg. Wij klauterden uit de wankele kano, sleepten deze uit het water, plaatsten er precies in het midden twee wieltjes onder, staken zo de straat over, waarop …

Een vos

Geweer in de ene hand, wapperende brief in de andere, zo bonkestapt hij het provinciehuis binnen. Met een plof plant hij de kolf van zijn geweer naast zich op de marmeren vloer, slaat met vlakke hand de brief op de balie en buldert: ‘Welke hufter verzint dit?’De receptionist, een hand onder de balie, buigt zich over de brief: ‘De regering, mijnheer. De regering bepaalt de regels van de jacht.’‘Maar júllie geven vergunningen af. Met achterlijke voorwaarden. Daar kan geen mens aan voldoen. Ik wil die eikel spreken, nu!’‘Het afdelingshoofd vergunningen is een dame, mijnheer. Ik zal informeren of ze in …

Schrijven in stilte

Schrijven in stilte, doe je mee? Heb jij dat ook (wel eens), dat je de tijd wilt nemen om te schrijven, maar dat er steeds iets tussen komt waardoor er zo weer een dag voorbij is? Valt het jou ook tegen om af en toe, of vaker, tijd vrij te maken om bijvoorbeeld je boek af te ronden? En heb je geen behoefte aan schrijfcoaching? Dan is schrijven in stilte  wellicht iets voor jou.Mijn droom: Een heerlijke, rustige plek om ongestoord te schrijven, samen met andere schrijvers, waar de inwendige mens goed wordt verzorgd, zodat ik al mijn energie kan richten op dat …

09 Maken

Ik kijk nog eens naar het prachtige bloemstukje, vorige week gekregen van mijn schoonzus, voor mijn verjaardag. Wat is het mooi! En wat moet ze er lang mee bezig zijn geweest. Meteen daarna denk ik: jammer dat ik daar geen tijd voor heb. ‘Is dat zo,’ is mijn eigen reactie. Zij maakt er tijd voor. Maar zij werkt parttime, werp ik in gedachten tegen. Net als haar man, mijn broer. Hij zegt: ik leef niet om te werken, maar ik werk om te leven. En ik, wat doe ik? Ik neem nog een slok koffie en kijk weer naar het …

12 Omgooien

Soms heb ik dat, dat een klus lang blijft liggen of steeds doorschuift naar een volgend to-do-lijstje. Tot ik er niet meer omheen kan. Ik zou willen dat die lijstjes omgegooid worden, spontaan, zodat datgene wat niet leuk is, gewoon en vanzelf het eerst gedaan wordt. Maar ja, wel door mij, vrees ik. Af en toe vertoon ik dus uitstelgedrag. Ja, ik weet dat ik er niet onderuit kom en dat uitstellen energie kost. Dus vanaf vandaag moet het afgelopen zijn. Ik ga er korte metten mee maken in een zelf-coachend-vragenuurtje. Dus: waarom stel ik uit? Omdat ik liever leuke …

13 Omkeren

– 25 jaar. In de bloei van haar leven, studerend en plezier makend. Ze is niet meer. Leukemie. Het ging nog een tijdje goed, maar daarna ineens niet meer. En nu is het afgelopen. Onomkeerbaar. – De verloren zoon. Bekend Bijbelverhaal. Niet één jaar weg, maar vele jaren niet in het ouderlijk huis geweest. Hij komt naar de verjaardag van zijn moeder, 76 wordt ze, neemt zijn tweede gezin mee. En ze doen met z’n allen of het altijd zo is geweest, of er niets is gebeurd. Ze horen er weer bij. Wat kun je anders? Niet teveel terugkijken, vooral …